ر ـ پاییز
دست نوشته
۱۳۸٥/۱۱/۱٥ :: ٧:۳٦ ‎ق.ظ

           كودك

کودک بودیم ودلی داشتیم به ارتفاع بادبادکها. یادش بخیر همه دنیای ما مدرسه ابومسلم خراسانی بود وداراییمان یک گونی برنجی پر از کتابهای چروکیده با طعم انار پاییز و دفتری که بوی گل محمدی می داد .ساده بودیم و دستان کوچکمان همیشه به سمت روشن دوستی باز بود چقدر دلواپس خورشید بودیم تا بعداز ظهرهای فوتبالی ما را صاعقه باران نکند چقدر ((سر سلخ))و ((قنات نو)) خانه های گلی ساختیم.

                                                             ******

افسوس آن روزها رفتند آن روزهای کوچه های گیج از عطراقاقیاوما بزرگ شدیم شهری شدیم بوی علف را از لباسهایمان تکاندیم همه خیابانها را گشتیم همه بزرگراهها را زیر پایمان لمس کردیم ناشناخته هایمان ناشناخته تر ماند و نیافته هایمان نیا فته تر.

                                                             *****

و اکنون بازگشته ایم .سر افکنده بازگشته ایم با بدنی از همیشه با دستانی سرد وقلبی خاکستری که دیگر دلواپس خورشید نیست .خانه های گلی امان را باد ویران کرده است باران همه خاطره ها را شسته است. سر پناهی نیست مردی نیست امیدی هست اما؛ باید خاکها را برداشت وانسانی تازه ساخت باید او را بر انگیخت تا خدا هم بگوید وتبارک الله احسن الخالقین.



موضوع مطلب :
۱۳۸٥/۱۱/٥ :: ٧:٥۳ ‎ب.ظ

اين چند بيت را تقديم مي كنم به پيشگاه نوراني علمدار كه لحظه ريختن آب بر روي آب ـ زماني كه تشنگي امان ات را بريده است ـ  بهترين شعري است كه مي توانم شنيده باشم:

السلام اي مرد باران وعطش

قبله سيب و زمستان وعطش

كوله بارت مملو از آيينه بود ؟

در هجوم سنگ باران وعطش؟

يا سراسر بغض مردي آهنين

در مصاف خصم وعصيان و عطش

آتشي بر اشتياقت مي زنند

كودكان و بار دندان و عطش

كفر ما و فصل ايماني عظيم

نا خدايان و خدايان و عطش

شاعران از عشق دلبر مرده اند

                             عاشقان

                                       در زير باران

                                                        و عطش



موضوع مطلب :
 
 
بالای صفحه